Bebekler doğar büyür ve nihayet iki yaşına
gelirler. Onunla başladığınız yolculuğun zorlu süreçlerinden birisi başlamış
demektir. Artık sınırlara ihtiyacı vardır ama elinden geldiğince sınırsız
davranır. Veremeyeceğiniz bir şeyi veya yapamayacağınız bir şeyler isteyerek
başlayan kendini sağa sola atarak, duvarlara vurarak, eline ne geçerse atıp
çılgınlar gibi ağlayıp bağırıp, tepinerek hedefe ulaşmaya çalışır. Siz bu arada
sinirlenebilir, aldırmayabilir, kendine zarar vermesini engelleyebilir, oradan
uzaklaşabilir veya oturup ağlayabilirsiniz. Yine de bu durumu çözmeye yeterli
olmayacaktır. İş güç, ev, hayat stresine çok sevdiğiniz çocuğunuzun "ben buradayım"
diyerek başlattığı ve tüm sorunların tam merkezine yerleşmesi de eklenmiştir
artık. Sınırları koyma zamanı gelmiştir ama nereden başlayacağınızı
bilemezsiniz. Bu duruma bir de çocuk yetiştirmeyi çok iyi bildiğini düşünenlerin
yorumları eklenince üzerinizdeki baskı ve stres daha da artar. Asansörde
karşılaşılan komşu daha merhaba demeden "söyle bakalım neden bu kadar
ağlıyorsun?" diyerek rahatsızlığını bir şekilde ifade eder. Markette kriz
geçiren çocuğunuza daha ağzınızı bile açmadan bir çift müdahale eder "
lütfen çocuğa vurmayın" ayıtla pirincin taşını. 